Przykład sesji IFS

Poniższy przykład sesji to przetłumaczona na język polski transkrypcja fragmentu sesji przedstawionej w książce o autoterapii metodą IFS, „Self-therapy”.

W roli terapeuty jest autor wspomnianej książki Jay Earley, a w roli klienta jest Carl. Carl ma 40 lat i zarządza zespołem w dużej firmie. Jest pod dużą presją i przesadnie złości się na swoich podopiecznych. Przyszedł na terapię, aby nad tym popracować. Jak zobaczysz, Carl ma część, która ma trudności z zaufaniem – ta sesja jest przykładem tego, w jaki sposób można podejść do dialogu z taką częścią, tak aby otworzyła się ona na rozmowę.

Klient: Chcę pracować z tą częścią, która jest tak wkurzona na ludzi z pracy.
Terapeuta: Okej. Odczuj tą część w Twoim ciele.
K: Zgrzytam zębami i zaciskam moje pięści.
T: Dobrze. Jak się czujesz względem tej części?
K: Jestem dość ciekawy tej Wściekłej części, dlaczego jej tak odbija?
T: Okej. Zapytaj się tej części co sprawia, że ma w sobie tyle złości.
K: (pauza) Nie otrzymuję żadnej odpowiedzi.
T: Czy widzisz w swojej głowie obraz tej części?
K: Hmm, sprawdźmy. Tak, to jest facet, który zaciekle się we mnie wpatruje, a teraz się ode mnie odwraca.
T: Być może Ci nie ufa. Sprawdź jeszcze raz, czy jesteś w JA. Innymi słowy, sprawdź czy ciekawość to wszystko, co czujesz względem tej części, czy są tam jeszcze jakieś inne odczucia.
K: No cóż, teraz gdy już o to pytasz, zauważam w sobie chęć oceniania i uczucie zdenerwowania, trochę jakbym chciał, aby ta część nie powodowała tylu problemów.
T: To może być powód, dla którego ta Wściekła część nie współpracuje z Tobą. Zapytaj tej oceniającej, zdenerwowanej części, czy jest skłonna do tego, aby odsunąć się na bok, tak abyś mógł poznać lepiej Wściekłą część z otwartością.
K: Okej. Ta część widzi w tym wartość i jest skłonna, aby odsunąć się na bok.
T: Dobrze. Sprawdź jak się czujesz względem tego faceta – tej Wściekłej części teraz.
K: Jestem na niego teraz bardziej otwarty.
T: Sprawdź, czy jest skłonny, aby z Tobą porozmawiać.
K: Jak mam to zrobić?
T: Zapytaj go o to, co sprawia, że jest tak rozzłoszczony.
K: Wciąż jest do mnie odwrócony plecami, i czuję jakiegoś rodzaju niechęć płynącą od niego. I nie odpowiada na moje pytanie.
T: Okej. Zapytaj, czy Tobie ufa.
K: No cóż, teraz mamy odpowiedź. Powiedział, „Jasne, że nie!”
T: Dobrze. Zapytaj, co w tobie sprawia, że tobie nie ufa.
K: (pauza) Wciąż nie dostaję odpowiedzi. Myślę, że nadal jest do mnie odwrócony plecami, choć nie jest to w pełni dla mnie jasne.
T: Daj tej części znać, że chcesz ją poznać, gdy tylko będzie gotowa, aby na to pozwolić. I po prostu pobądź z nią przez kilka chwil.
K: Nie jestem pewien, co masz przez to na myśli.
T: Skoncentruj swoją uwagę na nim – na obrazie, który widzisz w głowie lub na odczuciu, którego doświadczasz w ciele. Zrób to z takiego miejsca w Tobie, w którym jesteś otwarty, uważny na tą część i nie jesteś w pośpiechu względem tego, aby ona otworzyła się na ciebie.
K: To nie jest proste. Mam po prostu tu siedzieć? Jak długo?
T: To brzmi trochę tak, jakby była tu również niecierpliwą część ciebie. Sprawdź, czy jest taka część ciebie, która jest niecierpliwa względem tego, że masz po prostu pobyć z tamtą częścią ciebie.
K: Tak, jest taka część. Ona chce iść do przodu z terapią.
T: To jest w pełni zrozumiałe, ponieważ chcesz gdzieś dojść w tej sesji, ale to nie zadziała ze Wściekłą częścią. Zapytaj niecierpliwej części, czy byłaby skłonna się odprężyć i pozwolić ci na to, abyś pobył w ciszy ze Wściekłą częścią.
K: No cóż, jest skłonna, aby spróbować… Okej. Tak więc jestem tutaj ze Wściekłą częścią.
T: Dobrze. Daj jej znać, że chciałbyś ją poznać, ale tylko wtedy, gdy ona będzie na to gotowa.
K: Okej. Powiedziałem jej to (Pauza) Cóż, teraz widzę ten obraz wyraźniej, ale ona wciąż stoi do mnie plecami.
T: Daj jej znać, że doceniasz to, że obraz stał się dla Ciebie bardziej wyraźny.
K: Okej (pauza) Teraz powoli odwraca się do mnie i zaczyna na mnie patrzeć. Wygląda na to, że zaczyna być zainteresowana tym, kim jestem.
T: Dobrze. Zobaczmy, czy jest skłonna do tego, aby powiedzieć ci, dlaczego ci nie ufa.
K: Mówi, że nie ufa, że myślę to, co mówię.
T: Hmmm. Poproś, aby powiedziała więcej.
K: Mówi, że sprawiam wrażenie godnego zaufania gościa, ale potem się od niej odwrócę.
T: Podziękuj za to, że ci o tym powiedziała (pauza) Możesz ją zapytać, czy stało się tak w przeszłości – czy ludzie, którzy wydawali się godni zaufania, odwrócili się od niego plecami.
K: Tak, wielokrotnie.
T: Nic więc dziwnego, że tobie nie ufa.
K: Mówi, „Oczywiście, i nie było cię przy mnie, gdy cię potrzebowałem. Dlaczego powinienem ci wierzyć, że będziesz przy mnie?”
T: Rozumiem, dlaczego ta część może się tak czuć. Czy ty też to rozumiesz?
K: Tak, myślę, że tak.
T: Jak mu chcesz odpowiedzieć?
K: “Przepraszam, że nie było mnie przy tobie wtedy, gdy tego potrzebowałeś. W tamtym czasie, nie byłem świadom tego, co się dzieje, byłem tylko dzieciakiem. Będę już teraz przy tobie” (pauza) On nie ufa, że tak będzie.
T: To jest w pełni zrozumiałe. Ale nie martw się, nie potrzebujemy, aby już teraz ci ufał. Daj mu znać, że nie ma pośpiechu, i podziękuj mu za to, że był chętny do rozmowy z tobą i że powiedział ci jak się czuje.
K: Ok, tak zrobiłem. Docenia to. Wygląda na to, że trochę odpuszcza. Jego postawa jest bardziej wyluzowana, a jego twarz nie jest już taka naburmuszona.